28 marzo 2009

IRREMEDIABLEMENTE

Irremediablemente confeso que irremediablemente:

  • Cerro os ollos para evitar ver o que non quero escoitar
  • Calo cando por dentro estou berrando
  • Fágome infima ó lado de enanos xigantes
  • Afogo nos meus pensamentos creadores anticipadores
  • Poño como centro do meu mundo o teu universo
  • Berro con quen non debo

Irremediablemente sigo sen remedio!!!

23 marzo 2009

MALOS TEMPOS PARA A PROSA........OU NON




Ultimamente non me encontro con ganas de escribir, e dende logo non quero que supoña unha obriga o feito de facelo.........


Quizais me sinto con ganas de recuperar o tempo perdido, agora que me sinto lixera de equipaxe, necesito andar rápido, que non correndo........necesito ter os pes no chan, pero pouco apoidados, deixarme levar, porque non me pesa o que sinto, o que fago, o que desexo, o que me fai feliz........


Sería necesario adedicar unha vida, a miña vida, tempo do que dispoño, pero que non estou disposto a invertir, en investigar que é o que me fai sentir como nos sentimos cada día, agora simplemente me dedico a vivir cada día un día ou polo menos eso intento, e a intentar non pensar no que sinto, senon en sentilo......




Do que si que si que me dou de conta é que escribir é unha terapia increible para quitar peso da mochila imaxinaria que todos levamos enriba, e que a veces pesa tanto que nos fai caer, tropezar........e que escribindo a vas valeirando, quitandolle peso, facendo sitio para as cousas boas que normalmente son máis lixeiras, a veces, incluso tan lixeiras que non nos damos conta de que as levamos, e estou segura de que todos temos unha moera de cousas boas que levar na nosa mochila, pero ocecados en levar o que nos empaña, o que nos raia, o que nos fai sentir mal, nos cegamos e non as vemos................ asique o que hoxe escribo, é para facer unha pequena limpeza de mochila e facer espazo para un sorriso máis, unha caricia máis, un suspiro deses que nos recorren o corpo e que che fan sentir mellor que nunca e ainda que so sexa por un instante!!!!

02 febrero 2009

TEÑO DÍAS........E DÍAS!!!

Teño días nos que só penso en non pensar en nada, en pasar a través do tempo sen que él se decate de que estou desexando que se pare, que corra, que só me obedeza a mín.....


Teño días como o de hoxe no que non podo evitar emocionarme por unha mirada de amor entre un matrimonio roto pola enfermidade de un deles, que duro é ver como a resignación é a única saída para a dor, para a deseperanza, para pasar o tempo, para seguir vivindo sen ilusión, ou cunhas ilusións e uns soños prestados polos demáis, cun sorriso postizo, que só pintas na cara para que os demáis non sintan pena por tí, para seguir adiante vestida de tristeza, pero maquillada coa rabia, así a vía eu a ela, unha muller rota pola dor dunha vida que se ensañou co seu home, sin que lle dese a oportunidade de decirlle o que nunca lle dixo, de darlle ese último bico cun sabor único creado entre eles os dous, esa maxia rota pola enfermidade del, que coma un boneco a mira sen mirar, que move os labios sen decir, que a toca sen acariciar, que está ó seu carón sen protexela, que a sinte pero non lle fai sentir o que ela quixera............

Teño días nos que necesito que me recorden que me queren, que me digan esas palabras máxicas que parecen curalo todo, días nos que necesito que me digan algo bonito a sabendas de que só é por cumplir, días nos que necesito un pedaciño de doce para quitarme o sabor amargo que me deixan as cousas amargas que me rodean, días nos que preciso unha man que me sosteña, días nos que necesito que me prometan amor eterno..........

Teño días nos que me como o mundo, días que me saben a pouco, días nos que disfruto en soedade, días que me perdo no tempo bicando ó meu neno, días nos que disfruto falando coas miñas amigas, días nos que me encanta chorar escoitando música triste, días nos que me gusta soñar con cousas e situacións posibles e imposibles.............

Teño días e días..............

19 enero 2009

PARA TÍ "B"

A veces te miro y me veo reflejada en tí, eres tan sensible, somos tan sensibles las dos...........que me da miedo que caigas, y no me refiero a tropezar, que de eso se aprende, me refiero a sentirte tan infinitamente pequeñita que crees que eres lo más ínfimo del universo, e incluso que no formas parte de el; y no quiero que eso te ocurra, a pesar de que tocar fondo sea el primer paso para que te impulses para subir, no quiero que te vayas hundiendo más de lo que estás, me duelen tús lágrimas, tus ojos enrojecidos, no son más que la máscara del sufrimiento y de la desesperación que te arrastran al vacio, y me duele tanto........... porque eres tan buena, tan especial, tan encantadora que no concivo que no lo veas tú misma, eres una persona muy inteligente y sobre todo, tan valiosa, que te ruego que no permitas que la vida pase por tu vida, te ruego que la vivas, que la disfrutes, que te comas el mundo, y que no permitas que sea la tristeza la que te trague bocado a bocado............."B", te queremos mucho, necesitamos tus risas, tus conversaciones, tu alegria, tus ganas, te necesitamos entera............por eso te animo a que recuperes tu vida y que ni se la prestes a quien no se la merece, por no saber apreciarla, porque ni una de tús lágrias sean más que de felicidad, una felicidad que no tiene que ser inmediata, pero que deseo que compartas con una persona, que seguro que siempre ha soñado con encontrar a alguien tan maravilloso como tú. Es hora de que seas tú la responsable de tú vida, que te hagas cargo de tú bienestar, que no esperes a qué se decida el que ha perdido su turno, y que vayas en la dirección apropiada, la que, aunque tenga piedras en el camino, que sea la que tú elijas, sin condiciones, sin clausulas, sin secretos, sin silencios, sin mentiras, sin restricciones, sin miedos.........con honestidad, con ilusión, con alegría, con risas, con lo que te mereces y que tú misma te niegas a tener! RECUPERA TÚ VIDA! y piensa que no vas a caer, porque si lo haces antes de que llegues a tocar fondo notarás nuestras manos para frenar y amortiguar el golpe.........

Te dedico el cuento más bonito que he leído, el cuento que me hubiese encantado escribir, te deseo lo mejor, no por ser tú amiga, sino porque te lo mereces, por ser como eres.........sólo espero que te guste, que te anime, que te haga sentir, que te guie...........

La isla de los sentimientos (Bucay)
Hubo una vez, una isla donde habitaban todas las emociones y todos los sentimientos humanos que existen. Convivían por supuesto, el temor, la sabiduría, el amor, la angustia, la envidia, el odio... Todos estaban allí. A pesar de los roces naturales de la convivencia, la vida era sumamente tranquila e incluso previsible. A veces la Rutina hacía que el Aburrimiento se quedara dormido o el Impulso armaba algún escándalo, pero muchas veces la Constancia lograba aquietar el Descontento.Un día, inesperadamente para todos los habitantes de la isla, el Conocimiento convocó una reunión. Cuando la Distracción se dio por enterada y la Pereza llegó al lugar de encuentro, todos estuvieron presentes. Entonces el Conocimiento dijo:- Tengo una mala noticia que darles, la isla se hunde. Todas las emociones que vivían en la isla dijeron:-¡No, cómo puede ser! ¡Si nosotros vivimos aquí desde siempre! El Conocimiento repitió:- La isla se hunde. -¡Pero no puede ser! ¡Quizá estás equivocado! – el Conocimiento casi nunca se equivoca – dijo la Conciencia dándose cuenta de la verdad-. Si él dice que se hunde, debe ser porque se hunde. -¿Pero que vamos hacer ahora?- Se preguntaron los demás. Entonces el Conocimiento contestó: -Por supuesto, cada uno puede hacer lo que quiera, pero yo les sugiero que busquen la manera de dejar la isla... Construyan un barco, un bote, una balsa o algo que les permita irse, porque el que permanezca en la isla desaparecerá con ella. -¿No podrías ayudarnos? – Preguntaron todos, porque confiaban en su capacidad. – No- dijo el Conocimiento-, la Previsión y yo hemos construido un avión y en cuanto termine de decirles esto volaremos hasta la isla mas cercana.Las emociones dijeron:- ¡No! ¡Pero, no! ¿Qué será de nosotras? Dicho esto, el Conocimiento se subió al avión con su socia y llevando de polizón al Miedo, que como no es tonto ya se había escondido en el motor, dejaron la isla. Todas las emociones, en efecto, se dedicaron a construir un bote, un barco, en velero...Todas...salvo el Amor.Porque el Amor estaba tan relacionado con cada cosa de la isla que dijo:- Dejar esta isla...después de todo lo que viví aquí...¿Cómo podría yo dejar este arbolito, por ejemplo? Ahh...compartimos tantas cosas...Y mientras las emociones se dedicaban a fabricar el medio para irse, el Amor se subió a cada árbol, olió cada rosa, se fue hasta la playa y se revolcó en la arena como solía hacerlo en otros tiempos. Tocó cada piedra...y acarició cada rama...Al llegar a la playa, exactamente desde donde el sol salía, su lugar favorito, quiso pensar con esa ingenuidad que tiene el amor.-Quizá la isla se hunda por un ratito...y después resurja...¿Por qué no?- Y se quedo días y días midiendo la altura de la marea para revisar si el proceso de hundimiento no era reversible...La isla se hundía cada vez mas...sin embargo el Amor no podía pensar en construir, porque estaba tan dolorido que solo era capaz de llorar y gemir por lo que perdería. Se le ocurrió entonces que la isla era muy grande y que aun cuando se hundiera un poco, siempre él podría refugiarse en la zona mas alta...cualquier cosa era mejor que tener que irse. Una pequeña renuncia nunca había sido un problema para él. Así que, una vez mas, tocó las piedrecitas de la orilla...y se arrastró por la arena...y otra vez se mojó los pies en la pequeña playa que antes fue enorme...Luego, sin darse demasiado cuenta de su renuncia, caminó hacia la parte norte de la isla, que si bien no era la que mas le gustaba, era la mas elevada...Y la isla se hundía cada día un poco más...y el Amor se refugiaba cada día en un espacio más pequeño...- después de tantas cosas que pasamos juntos- le reprochó a la isla.Hasta que, finalmente sólo quedó una minúscula porción de suelo firme, el resto había sido tapado completamente por el agua. Justo en ese momento el Amor se dio cuenta de que la isla se estaba hundiendo de verdad. Comprendió que, si no dejaba la isla, el amor desaparecería para siempre de la faz de la tierra...Caminando entre senderos anegados y saltando enormes charcos de agua, el Amor se dirigió a la bahía.Ya no había posibilidad de construirse una salida como la de todos, había perdido demasiado tiempo en negar lo que perdía y en llorar lo que desaparecía poco a poco ante sus ojos.Desde allí podría ver pasar a sus compañeros en las embarcaciones. Tenía la esperanza de explicar su situación y de que alguno de sus compañeros le comprendiera y le llevara.Observando el mar, vio venir el barco de la riqueza y le hizo señas. La Riqueza se acercó un poquito a la bahía. –Riqueza, tu que tienes un barco tan grande, ¿no me llevarías hasta la isla vecina? Yo sufrí tanto la desaparición de esta isla que no pude fabricarme un bote...y la Riqueza le contesto:- estoy tan cargada de dinero, de joyas y de piedras preciosas, que no tengo lugar para ti, lo siento...-y siguió su camino sin mirar atrás.El Amor siguió observando, y vio venir a la Vanidad en un barco hermoso, lleno de adornos y florecitas de todos los colores. Llamaba muchísimo la atención. El Amor se estiró un poco y gritó:- ¡Vanidad...Vanidad...llévame contigo! La Vanidad miró al Amor y le dijo:- me encantaría llevarte, pero...¡Tienes un aspecto!¡Estás tan desagradable! tan sucio y tan desaliñado, perdón pero creo que afearías mi barco- y se fue.Y así el Amor pidió ayuda a cada una de las embarcaciones. A la Constancia, a la Sensualidad, a los Celos, a la Indignación y hasta al Odio. Y cuando pensó que ya nadie más pasaría, vio acercarse un barco muy pequeño, el último, el de la Tristeza.Tristeza, hermana- le dijo- tu que me conoces tanto, tú no me abandonarás aquí, eres tan sensible como yo..¿Me llevarás contigo?Y la Tristeza le contestó: - Yo te llevaría, te lo aseguro, pero estoy taaaaan triste...que prefiero estar sola- y sin decir más, se alejó.Y el Amor, pobrecito, se dio cuenta de que por haberse quedado ligado a esas cosas que tanto amaba, él i la isla iban a hundirse en el mar hasta desaparecer. Entonces se sentó en el último pedacito que quedaba de su isla a esperar el final...De pronto el Amor escuchó que alguien chistaba:- chst, chst, chst...Era un desconocido viejito que le hacía señales desde un bote de remos. El Amor se sorprendió:- ¿A mi?- preguntó, llevándose una mano al pecho. –Si,si- dijo el viejito-, a ti. Ven conmigo, súbete a mi bote y rema conmigo, yo te salvo. El Amor le miró y quiso darle explicaciones:- Lo que pasó fue que yo me quedé...- Entiendo- dijo el viejito sin dejarle terminar la frase-, sube.El Amor subió al bote y juntos empezaron a remar para alejarse de la isla. No pasó mucho tiempo antes de ver como el último centímetro que quedaba a flote terminó de hundirse y la isla desaparecía para siempre.Nunca volverá a existir una isla como esta – murmuró el Amor, quizá esperando que el viejito le contradijera y le diera alguna esperanza. – No- dijo el viejo, como esta, nunca.Cuando llegaron a la isla vecina, el Amor comprendió que seguía vivo. Se dio cuenta de que iba a seguir existiendo. Giró sobre sus pies para agradecerle al viejecito, pero este, sin decir una palabra, se había marchado tan misteriosamente como había aparecido. Entonces, el Amor, muy intrigado, fue en busca de la Sabiduría para preguntarle:- ¿Cómo puede ser? Yo no lo conozco y él me salvó... Nadie comprendía que me hubiera quedado sin embarcación, pero él me ayudó, él me salvó y yo ni siquiera se quien es...La Sabiduría lo miró a los ojos un buen rato y dijo:- Él es el único capaz de conseguir que el amor sobreviva cuando el dolor de una perdida le hace creer que es imposible seguir adelante. El único capaz de darle una nueva oportunidad al amor cuando parece extinguirse. El que te salvó, Amor, es el Tiempo.
Jorge Bucay

SUSPIROS.....................

Miro pola ventana, estou sentada, sinto que abandono o que estou facendo e...................... suspiro, a veces sinto que o aire que para mín se dispón non é suficiente, quizáis a taquicardía permanente que me acompaña dende fai unhas semanas ten que ver, e zás!, ahí estas, sí, xa non necesito cerrar os olliños para poder verte, simplemente con mirar para as miñas mans ou rozar o meu cuello suavemente sinto que ainda permanecen ahí as túas caricias e os teus tan tenros bicos, agora sinto calorciño, unha calor tan agradable e tan doce que quero que se conxele a imaxe instantánea que evoca a miña imaxinación, estou nunha nube, e non quero baixar, só quero recrearme nese recordo até que me volvas a rodear cos teus brazos, até que me volvas a botar unha mirada de pillería das túas ou a esbozar outro dos teus gratificantes sorrisos, quero perderme de novo no tempo da ledicia que probocan os teus bicos, agora doume de conta que o daria todo por quedarme coa túa sensual boca para sempre, noto que o de "sempre" pode ser pouco tempo.............pasa todo tan rápido!
A ansia domina o meu pensar, o meu sentir, xa non son eu a que controla o que pasa pola miña tola cabeza e tampouco os meus actos, xa non fago máis que pensar en ti, en mín, nos dous....e tan agradable a sensación.........
Suspiro de novo, e te miro outra vez, non estás aquí, ou quizás si, somos o que pensamos, e eu só penso en tí, asique xa eres parte de mín, eres todo para mín......
Encho os pulmóns de novo, xa me parece pouco suspirar, necesito correr, gritar, saltar, sorrir sin razón (ainda que sei cal sería a razón pola que o faría, pola que o fago tódolos días), ir até donde estés e facerche saber que eres o que sempre anhelei o que sempre soñei, o mellor regalo, deses que non se piden, só esperas que pase se ten que pasar.............e pasou! de novo pido que se conxele o tempo, que a imaxe que fique sexa a da ledicia que me produce a túa compaña, o saber que estás ahí mirando cando ti crés que eu non te vexo mirarme, cando crés que non me dou de conta de que me estás acariciando e que a mín me paraliza a sangue cada vez que o fas, e grito en silencio, que nunca, nunca, nunca deixes de facelo!!

12 diciembre 2008

RESPONSABILIDADES

Que osado é dicir: " non podo vivir sen ti" ou " e que me fas tan feliz", son frases deses amantes infinitos que se dan caricias narcisistas que tanto lles gustan, son frases que sempre van a condenalos ó sufrimento garantizado!!! Un facendo depeder a súa vida do outro e o outro facendose responsable da existencia do primeiro, QUE PESADO SOA ESTO, COMA UN LASTRE INVISIBLE!!
Son planteamntos tibios pero moi condicionantes, e ademáis de ser mentiras descaradas, posto que ninguén é tan poderoso para facer feliz os demáis!! Non porque non sexa certo, que non o é, pero porque se aceptas que eres capaz de facer feliz a alguén, a outra persoa terá o dereito de decirche que " arruinachesme a vida", e con eso non podería vivir, con ese peso non!!
Así que ninguén ten o poder de facerme feliz, nunca o terá, e por eso tampouco ninguén terá o poder de facerme infeliz!!!
Podesme lastimar co que me digas, co que fagas, eso sí, pero ¿facerme sufrir?,a verdade é que non!!Porque poderías facer cousas que non me agradan, todo o que non me gusta, pero serei eu a responsable de tolerar o que fas, ou de irme, así que no momento en que eu decido quedarme , esa decisión de sufrir será so miña.
E por suposto, se eu tomo a decisión de quedarme ó teu lado a pesar de que non son feliz, ti non me estarás facendo sufrir, son eu a que sufro por permanecer estática nunha situación que non me está beneficiando.
Non penso que a miña felicidade sexa a responsabilidade de ninguén, así como tampouco penso que miña infelicidade o sexa, e sí, sei que son débil e as veces podo non telo tan claro, ou non quero enterarme de como son as cousas , ou non sopoto facerme cargo das miñas falencias e prefiro pensar que sufro pola culpa de alguén, e sin embargo sego sen irme, permanezo á espera e ¿sabes que excusa dou?: "Estou esperando a que cambie", e todo eso porque non soporto a idea de perder a quen quero, e para non perderte insisto en cambiar a esa persoa, o que significa que primeiro vou a martirizalo e martirizarme, ainda que na práctica finalmente remate perdendoo. TRES DRAMAS Ó PRECIO DE UN.!!!! eso é o sufrimento.
Quizaís sexa dificil de entender o meu razoamento, porque é o froito dun razoamento ou dun darse conta no sentido xestáltico, unha maneira de responsabilizarnos de que o que nos pasa é só responsabilidade nosa, de que maduremos e que nos fagamos cargo de que temos un compromiso co nos mesmos e que non merece a pena botar toda a vida lanzando balóns fora, e decindo que "mira como me fan sufrir", porque sego querendo crer que o que pase na miña vida depende de mín, nunca dos demáis!!!

26 noviembre 2008

APUESTO POR MÍ

Hoy no necesito lamentarme........sólo desahogarme...........escribir mientras escucho una balada y sólo pensar en los buenos momentos que he compartido con amores pasados y disfrutar de los buenos recuerdos reales e inventados que han quedado enterrados en mí, mentiría si digo que no me emociona pensar eses momentos, en esos amores..........es que les he querido tanto tanto tanto..............que creo que en el fondo siempre les estaré agradecida porque me hayan hecho sentir.

Ahora tengo heridas ya cicatrizadas, y aunque es un proceso de remodelación muy lento, ya puedo empezar a acariciarlas, y no siento que me duelan, sino que están ahí.........y siempre estarán ahí.

He vivido tanto en tan poco tiempo, y he querido y odiado tanto y tan intensamente que me he quedado sin fuerzas, he luchado y puedo decir que mucho, he sufrido más de lo que nadie se puede imaginar, he gritado, llorado..........pero también reido, disfrutado y sobre todo, de lo que más orgullosa me siento es que siempre he mantenido en mayor o menor medida mi "saber estar"...........y eso si que no es fácil.

He llegado a la humillación, la desesperación, la intolerancia, los celos, la verguenza, el agobio, la cólera, la ansiedad,la ira...............y gracias a eso se hasta donde puede llegar lo peor de mí.

Pero también he querido, respetado, tolerado, sacrificado, reconocido, perdonado, agradecido, regalado, escuchado...............y gracias a todo eso he descubierto lo bueno que tengo.